اسمم را نخواهی دانست

زمانی که انگیزه اوج گرفتن در انسان ایجاد می شود،

هرگز راضی نمی شود لنگ لنگان راه برود.

در مدتی که این وبلاگ را می نوشتم ، احساس خوبی داشتم و دست کم گمان می کردم که گام مثبتی برداشته ام . دوستان نیز در ایجاد این اندیشه سهیم بوده اند ؛ یعنی با تعریف ، تشویق و تمجید مرا به این نتیجه رساندند که دارم یک حرکتی انجام می دهم.

اما وقتی وبلاگ های زیبا و آب ولعاب دار دوستان را می بینم ، می فهمم که هنوز ابتدای مسیر هستم و باید دانش طراحی وب را بیاموزم و تا آن زمان کارهای جدی خود را پی بگیرم و فقط زمانی به بلاگفا باز گردم که وبلاگم از این حالت تفریحی به یک وبلاگ جدی و درخور توجه تبدیل گردد.

گمان می کنم توانایی انجام این مهم را داشته باشم و الا از دفتر فلان کاندیدای احتمالی ای – میل پیشنهاد همکاری نمی رسید.

راستش کمی هم نگران شده ام ، چون با اینکه من هیچ جا از وبلاگم چیزی نگفته ام ، ای-میل مذکور حاوی اطلاعات قابل توجهی از زندگی شخصی من بود و مدیریت محترم بلاگفا توضیح بدهند که آیا وبلاگها قابل ردیابی و شناسایی هستند؟

این موضوع را برای این نوشتم که دوستان دیگر نیز که دستی بر آتش دارند،  جوانب احتیاط را از کف ندهند.

زمانش را نمی دانم ؛ اما من برمی گردم ، با وبلاگی جدید و با نام واقعی ؛ بدون اینکه اشاره ای به این وبلاگ داشته باشم.

تمام دوستان عزیز را می بوسم.